چقدر چشمهای خندانت را دوس دارم .. چشمهایی كه همیشه خندان است حتّی پشت در اتاق عمل .. حتی وقتی که دستهای کوچکت از سوزش سوراخهای تیزی نامرد می سوزد ! چه معصومی که نمی دانی .. برای چه دنیای کودکانه ات به یکباره برهم ریخته است ... تو اکنون باید میان عروسکهایت غلت می زدی .. سنگ های کوچکت را روی هم می چیدی و با من بازی می کردی.. چقدر موهایم را کشیدی که فقط به تو نگاه کنم .. چرا به دستهای بسته ات اعتراض نمی کنی؟ به چه می خندی؟

بی آنکه از تو نظری بخواهند تو را به دست امواجی سپردند که پر و بال کودکانه ات را در هم شکست ! کجاست آن کودکی که یک لحظه روی پا آرام نمی گرفت ؟؟ کجاست عروسکی که همیشه در دستانت بود اما حالا حوصله او را هم نداری.. چرا مرا مجبور به بازی کردن نمی کنی ؟ چرا موهای لطیفت را به نوازش دستانم نمی سپاری؟ کاش می توانستم از ته دل بگویم چقدر لباس سفید برازنده ی تن نازک و نحیف توست .. مثل عروس ها شدی ستایشم ! اما گریه ات قلبم را تیره و تیره تر کرد که حتی رنگ لباست را ندیدم ... چه کسی می داند که لباس سفید تو برای چیست ؟ برای آماده شدن بر حجله است یا ...؟؟؟

 از خدا قول گرفته ام به ازای تمام اشک های تو در بهشت برایت گلهای داوودی بکارد .. خدا مهربان است .. و تو مخصوص خدایی .. تو بنده ی مخصوص خدایی.. مگر نه آن است که " ستایش " مخصوص خدائیست که آسمانها و زمین را آفرید ؟

عزیزکم اگر اشکهایت را کسی پاسخ نگفت .. اگر قلب کوچکت هنوز از تکرار حالی که بر تو گذشت می لرزد .. اگر هنوز با مادرت قهری ... غم نخور.. لبخند بزن.. کاش می دانستی که تو همه دنیای مایی.. کاش محمدصادق هم می دانست همه دنیای مادرش است .. او هم نمی داند چرا سزاوار این همه رنج است ؟ ملوسم از چه عکس می گیری ؟ حتماً تو هم می خواهی موج ترس و عمق ناراحتی محمد صادق را ثبت کنی ... من فدای همه بازیگوشی ها و شیطانی های وقت و بی وقتت شوم ...

چگونه به نقطه های ریز روی دست و پاهای کوچکت نگاه کنم و در دل اشکهایم را بخورم که مبادا تو بخاطر اشک های من یاد روزهای سختی ات بیفتی !! کجا بودم لحظه ای که تو بیهوش بودی و من هوشیار... تو درد می کشیدی و من بی درد .. تو گرسنه بودی و من سیر.. تو بر تخت بودی و من بر تخت ... و چه فرقها هست بین این تخت و آن تخت ... کاش می شد جایم را با تو تعویض می کردم .. حتی اگر یک شب از آلامت کاسته می شد ..

بیا دلبرکم بیا که خانه بی تو لطفی ندارد.. لبخند زمین باید از ناز قدم هایت به آسمانها برود ... تا فرشته ها بدانند تو مشتاق بازی کردن با آنهایی...

خسته نشو از بی انصافی های زمانه .. دنیا همیشه همینطور است .. روزی خوشحال خوشحالی و فردا غم تمام وجودت را می گیرد..

آسوده بخواب .. حال که از دردها فارغ شدی .. چه معصومانه امید به فردا بستی و بر بستر بی دردت به خواب رفته ای ... چه کسی می داند چه چیز را خواب می بینی .. فریادهای پرستار بداخلاقت یا بچه بازی هایت با مهران .. هر چه هست تنها وقتی اینگونه ای می دانم که آرامش داری و درد نمی کشی !!

پ ن : واسش دعا کنین ستایش خیلی دوس داشتنیه

یا علی